San Francisco-Amsterdam

Woensdagochtend 2 oktober. Het was tijd om weer naar huis te gaan. De shuttlebus was prima op tijd. Overigens: wie heel erg zit te wachten op een allerlaatste anekdote uit San Francisco: wij hadden onder andere ontbeten met cornflakes en melk. Nou heb je om en nabij 88 soorten melk in Amerika, dus het verbaasde ons niet zo dat ie wat vreemd smaakte. Even later constateerden twee Amerikaanse dames dat de melk zuur was. Right…Het was nog vroeg zullen we maar zeggen.

Goed, de shuttlebus. Die zat vol. Om tien over acht ’s ochtends. Blijkbaar waren we niet de enigen die naar het vliegveld moesten. Omdat we nog een paar dollar over hadden, waar we toch niks aan hadden (D heeft als souvenir één dollar in zijn portemonnee bewaard), kreeg de chauffeur een dikke fooi van ons. Hij grijnsde dan ook breed met zijn nogal tandeloze gebit naar ons toen D het hem overhandigde.

Op het vliegveld begon het hele circus weer opnieuw. Inchecken. Bagage afgeven. Alles wat van belang was uit de rugzak halen en in bakken doen, zodat die door de scanner kunnen. Zo ook je riem, jas en schoenen. En na de bodyscanner kan je alles in omgekeerde volgorde weer aantrekken en om je lijf hangen. Het minst leuke gedeelte van het vliegen.

Des te leuker is het opstijgen. Dan zitten we echt als twee kleine kinderen elkaar vol spanning aan te kijken als het gebrul van de motoren klinkt. De binnenlandse vluchten lijken overigens langer op de baan te taxiën dan intercontinentale. Dit was op onze heenreis zo en op de terugweg ook. Wat we allebei een beetje vreemd vonden, was dat we dit keer voor de lunch moesten betalen. Zijn de tickets dan nog niet duur genoeg? Het vervelende was, dat we weliswaar wel een stevig ontbijt hadden gehad (mét zure melk), maar inmiddels wel knap honger begonnen te krijgen.

Gelukkig kwam daar met onze tweede vlucht verandering in. De maaltijden die tegenwoordig in het vliegtuig worden geserveerd zijn van prima kwaliteit en we lieten het ons goed smaken. Daarna gingen de luiken dicht en lichten uit en probeerden we wat te slapen. Allebei lukte het ons slecht, maar alle tijd die je uit kan rusten is meegenomen.

We kwamen prima op tijd aan op Schiphol. Onze terugreis was een stuk rustiger, want op de heenreis hadden we flink last van turbulentie. Het was een rare gewaarwording om weer terug te zijn, want Nederland is zoveel anders dan Amerika. En tegelijkertijd zo bekend. We trakteerden onszelf nog op een laatste koffie bij de Starbucks, ook met de achterliggende gedachte dat we daardoor makkelijker wakker konden blijven. Niettemin stortten we allebei rond vier uur ongeveer in. We hebben ons best gedaan om bezig te blijven, om zo de jetlag sneller te doen verdrijven. Gelukkig hoeven we allebei maandag pas weer naar het werk, dus we hebben nog even de tijd om weer te settelen.
Maar. Dit is ons laatste logje. En die wilden we op een speciale manier afsluiten. Met wat feitjes over onze vakantie, die jullie vast willen weten.

• Temperatuur: de hoogste temperatuur die we hebben gehad was 99 °F (in Death Valley). De laagste temperatuur was in Mammoth Lakes met een schamele 30 °F. In Celsius respectievelijk: 37 en -1 graad.
• Hoogte: het hoogste punt waar we zijn geweest was de Independence Pass gelegen tussen Twin Lakes naar Aspen: 12.095 feet (3686,6 meter).
• Windkracht: tussen de 6 en 7 (met een temperatuur van zo’n 4 graden Celsius) in Yosemite.
• Neerslag: we hebben lichte sneeuwval in Yosemite gehad en veel regen in Denver en Boulder (daar waar later ook de overstromingen waren, maar daar zijn we gelukkig nog net op tijd langs geglipt).
• Hotels. We hebben 15 (u leest het goed) hotels van binnen gezien. Van uiteenlopende kwaliteit netjes gezegd.
• Dieren. We hebben veel dieren gezien. Het kleinste dier was een hagedis, de grootste een bizon. Daartussenin zaten (veel) reeën, eekhoorns, een slang, dassen, chipmunks, haviken, steenarenden en heel heel heel veel raven. In het begin waren we daar erg van onder de indruk, want de raaf is in Nederland zo goed als uitgestorven. Maar in de gebieden waar wij zijn geweest was de Arizona Raven goed vertegenwoordigd.

San Francisco dag 4

Onze echte laatste dag van de vakantie. We gingen het openbaar vervoer in SF ontdekken. De eerste ontdekking was in ieder geval dat meneer de receptionist van ons hotel ons straal de verkeerde kant op stuurde naar het dichtstbijzijnde treinstation. Na flink omlopen zaten we uiteindelijk in de trein. Die bracht ons naar SF station en vanaf daar vertrokken er verschillende ‘Muni’s’ zoals de Cable Cars hier worden genoemd. Alleen dachten wij: het is mooi weer, we hebben gezonde benen, dus we lopen wel naar het volgende station dat we moesten hebben. Konden we mooi langs de kust lopen en zeelucht opsnuiven.

Dat werd een wandeling van ongeveer 3 kilometer. De zon scheen, het was lekker warm en we genoten van het uitzicht op zee. SF is alleen wel een stad van tegenstrijdigheden. We waren op tijd in het centrum, dus de stroom toeristen moest nog op gang komen en dan zie je pas hoeveel daklozen er op straat liggen.

We liepen over Farmers Market waar je de gekste dingen ziet. We hadden nog nooit witte paprika’s gezien! En je mag alles proeven wat er wordt verkocht. Veel topkoks uit SF halen hier ook hun voorraden. Verser en beter kan je niet krijgen. Daarna stapten we op de Muni F en die bracht ons voorbij Pier 39. Daar liepen we langs ‘kraampjes’ met allen vis op het menu. Kraampjes zijn het eigenlijk niet echt. Het zijn gewoon restaurants, die hun koopwaar ook buiten verkopen. De prijzen liggen daardoor lager, want er is geen bedienend personeel nodig en je bezet geen tafel. Je koopt er wat je wilt en zoekt een plekje aan het water op met mooi uitzicht (wel of niet in de zon).

Inmiddels raakte het aardig overbevolkt door ladingen Japanners en Italianen, die beiden weinig op hebben met (Westerse) beleefdheden overigens. Dat irriteert erg snel en dus doken we het Aquarium of the Bay Museum in. Daar zagen we prachtige vissen zwemmen en leerden we ook nog wat over de inheemse zeedieren. Het telt drie verdiepingen en door de opzet van het museum, wordt je automatisch naar de liften geleid. Daar wordt je onder begeleiding naar de volgende etage gebracht. Overigens heeft het museum een Amerikaans tintje: net zoals Sea Life in Scheveningen heeft, heeft ook dit museum een tunnel waar je doorheen kunt lopen. Alleen kan je hier ook op een loopband gaan staan. Dan hoef je dus niets te doen, dan alleen maar lekker om je heen te kijken naar alle vissen.

Na dit bezoek waren we allebei gaar en we moesten nog naar huis. Af en toe een rustpauze, maar we zijn op dezelfde manier terug gegaan als op de heenweg. Deels met de Muni F en de rest lopen naar het treinstation. N had wel een app gedownload die het hele Muni systeem en de routes overzichtelijk maakt. Maar als toerist heb je daar geen fluit aan, aangezien je daar internet voor nodig hebt. En dat heb je niet onderweg, dus dat was een gemiste kans. Daar eenmaal aangekomen, belandden we middenin de spits, terwijl onze voetjes hunkerden naar rust. Gelukkig hadden we de ‘limited’ Caltrain (vergelijkbaar met onze sneltrein) en stonden we een kwartier later weer op station San Bruno.
We sleepten ons naar het hotel (dit keer rechtstreeks dankzij de app van D) en daar ploften we op bed. Moe en gaar, maar we mogen niet eerder in slaap vallen, anders slapen we morgen in het vliegtuig niet. En dat laatste zou handig zijn, om zo sneller weer in het Nederlandse ritme te komen. We worden morgen met de shuttlebus naar het vliegveld gebracht en dan begint de terugreis. Dit keer via Chicago, waar we hopelijk snel door customs zijn, want we hebben iets meer dan een uurtje overstaptijd. Donderdag komt ons laatste logje. Voor nu: welterusten allemaal!

San Francisco dag 3

*zet spookachtige stem op*
Het was in het jaar 2013, dat wij op een koude, mistige maandagochtend naar de boot togen voor een nieuw avontuur. De zee was kalm, doch gehuld in mist, waardoor het spookachtig aandeed en wij bij tijd en wijle geen hand voor ogen konden zien. Wij voeren de haven uit met op de achtergrond het brullen van de plaatselijke zeeleeuwen. Het eiland Alcatraz doemde voor ons op, maar zouden wij later in onze reis van dichterbij mogen bewonderen. Wij gleden aan de skyline van SF voorbij en kregen uitleg van de kapitein. De prachtige Golden Gate Bridge was deels gehuld in mist, waardoor de brug halverwege in de mist op leek te houden. Af en toe, sputterde er zeewater of mist op onze brillen. Wij doken soms wat verder weg in onze jassen, want het was fris op den open zee.
*zet spookachtige stem af*.

Goed. Dit was dus een passende beschrijving van de boottocht die wij vanochtend hebben gemaakt. We zijn onder de Golden Gate Bridge door gevaren en om Alcatraz heen. Dat zag er heel troosteloos uit vanwege het weer. Volgens onze reisgids was dit eigenlijk het perfecte weer geweest om de omstandigheden van de destijds opgesloten gevangenen goed voor te stellen. Het was jammer dat we de bekende rode brug niet in volle glorie konden zien, maar met zoveel mist om je heen, had het ook wel weer wat speciaals.

We besloten een koffie te halen bij de lokale Boudin. De geur van zuurdesem kwam ons tegemoet en daar ging met name N behoorlijk van kwijlen, die is tenslotte gek op zuurdesem. Uiteindelijk besloten we de auto in de parkeergarage te laten staan en naar het Cable Car Museum te lopen. Dat leek niet heel ver weg, maar we waren de heuvels van SF even vergeten. Een behoorlijke klim al met al. Ach, iedereen schrijft hier over dat de sportschool straks goed aan ons zal verdienen (wat overigens reuze meevalt), dus we hebben ons best vandaag al gedaan. Ruim anderhalf kilometer steile hellingen op, maar daar was het museum dan eindelijk.

Erg leuk om de achterliggende historie van de overbekende Cable Cars te zien en te lezen. In 1906 is er in SF een enorme aardbeving geweest, maar het concept van de Cable Cars dateert nog van voor 1900 en het voldoet nog steeds uitstekend. Het museum is gratis en wat erg bijzonder is, is dat het museum nog operationeel is. In die zin: je ziet er alle kabels lopen van de vier bestaande Cable Cars-lijnen. We hebben er filmpjes van, maar die kunnen we hier helaas niet plaatsen.

De terugweg naar beneden ging een stuk makkelijker. En na een korte lunchstop en wat boodschappen, werd het tijd om de huurauto terug te brengen. Dat was toch wel even gek, want het maakte ons ervan bewust dat het einde van onze vakantie nu echt in zicht kwam. En ondanks dat er soms flink gefoeterd werd op de kwaliteit en de prestaties van de auto, heeft ie ons toch maar mooi van Denver naar SF gebracht! Daarover later meer (we hebben nog wat grappigs in ons achterhoofd voor ons allerlaatste blogje). Met twee verschillende shuttles, kwamen wij terug bij het hotel. Moe en voldaan van de heerlijke zilte zeelucht en de stevige wandeling.

Op de Farmers Market na, hebben we vandaag alles af kunnen strepen wat we nog wilden doen. Maar als je SF écht goed wilt ontdekken, heb je meer aan 2 weken, dan aan de 3-4 dagen dat wij hier zijn. Er is zóveel te zien en te beleven. Een mooie, bruisende stad, dat is een ding wat zeker is.