San Francisco-Amsterdam

Woensdagochtend 2 oktober. Het was tijd om weer naar huis te gaan. De shuttlebus was prima op tijd. Overigens: wie heel erg zit te wachten op een allerlaatste anekdote uit San Francisco: wij hadden onder andere ontbeten met cornflakes en melk. Nou heb je om en nabij 88 soorten melk in Amerika, dus het verbaasde ons niet zo dat ie wat vreemd smaakte. Even later constateerden twee Amerikaanse dames dat de melk zuur was. Right…Het was nog vroeg zullen we maar zeggen.

Goed, de shuttlebus. Die zat vol. Om tien over acht ’s ochtends. Blijkbaar waren we niet de enigen die naar het vliegveld moesten. Omdat we nog een paar dollar over hadden, waar we toch niks aan hadden (D heeft als souvenir één dollar in zijn portemonnee bewaard), kreeg de chauffeur een dikke fooi van ons. Hij grijnsde dan ook breed met zijn nogal tandeloze gebit naar ons toen D het hem overhandigde.

Op het vliegveld begon het hele circus weer opnieuw. Inchecken. Bagage afgeven. Alles wat van belang was uit de rugzak halen en in bakken doen, zodat die door de scanner kunnen. Zo ook je riem, jas en schoenen. En na de bodyscanner kan je alles in omgekeerde volgorde weer aantrekken en om je lijf hangen. Het minst leuke gedeelte van het vliegen.

Des te leuker is het opstijgen. Dan zitten we echt als twee kleine kinderen elkaar vol spanning aan te kijken als het gebrul van de motoren klinkt. De binnenlandse vluchten lijken overigens langer op de baan te taxiën dan intercontinentale. Dit was op onze heenreis zo en op de terugweg ook. Wat we allebei een beetje vreemd vonden, was dat we dit keer voor de lunch moesten betalen. Zijn de tickets dan nog niet duur genoeg? Het vervelende was, dat we weliswaar wel een stevig ontbijt hadden gehad (mét zure melk), maar inmiddels wel knap honger begonnen te krijgen.

Gelukkig kwam daar met onze tweede vlucht verandering in. De maaltijden die tegenwoordig in het vliegtuig worden geserveerd zijn van prima kwaliteit en we lieten het ons goed smaken. Daarna gingen de luiken dicht en lichten uit en probeerden we wat te slapen. Allebei lukte het ons slecht, maar alle tijd die je uit kan rusten is meegenomen.

We kwamen prima op tijd aan op Schiphol. Onze terugreis was een stuk rustiger, want op de heenreis hadden we flink last van turbulentie. Het was een rare gewaarwording om weer terug te zijn, want Nederland is zoveel anders dan Amerika. En tegelijkertijd zo bekend. We trakteerden onszelf nog op een laatste koffie bij de Starbucks, ook met de achterliggende gedachte dat we daardoor makkelijker wakker konden blijven. Niettemin stortten we allebei rond vier uur ongeveer in. We hebben ons best gedaan om bezig te blijven, om zo de jetlag sneller te doen verdrijven. Gelukkig hoeven we allebei maandag pas weer naar het werk, dus we hebben nog even de tijd om weer te settelen.
Maar. Dit is ons laatste logje. En die wilden we op een speciale manier afsluiten. Met wat feitjes over onze vakantie, die jullie vast willen weten.

• Temperatuur: de hoogste temperatuur die we hebben gehad was 99 °F (in Death Valley). De laagste temperatuur was in Mammoth Lakes met een schamele 30 °F. In Celsius respectievelijk: 37 en -1 graad.
• Hoogte: het hoogste punt waar we zijn geweest was de Independence Pass gelegen tussen Twin Lakes naar Aspen: 12.095 feet (3686,6 meter).
• Windkracht: tussen de 6 en 7 (met een temperatuur van zo’n 4 graden Celsius) in Yosemite.
• Neerslag: we hebben lichte sneeuwval in Yosemite gehad en veel regen in Denver en Boulder (daar waar later ook de overstromingen waren, maar daar zijn we gelukkig nog net op tijd langs geglipt).
• Hotels. We hebben 15 (u leest het goed) hotels van binnen gezien. Van uiteenlopende kwaliteit netjes gezegd.
• Dieren. We hebben veel dieren gezien. Het kleinste dier was een hagedis, de grootste een bizon. Daartussenin zaten (veel) reeën, eekhoorns, een slang, dassen, chipmunks, haviken, steenarenden en heel heel heel veel raven. In het begin waren we daar erg van onder de indruk, want de raaf is in Nederland zo goed als uitgestorven. Maar in de gebieden waar wij zijn geweest was de Arizona Raven goed vertegenwoordigd.

San Francisco dag 4

Onze echte laatste dag van de vakantie. We gingen het openbaar vervoer in SF ontdekken. De eerste ontdekking was in ieder geval dat meneer de receptionist van ons hotel ons straal de verkeerde kant op stuurde naar het dichtstbijzijnde treinstation. Na flink omlopen zaten we uiteindelijk in de trein. Die bracht ons naar SF station en vanaf daar vertrokken er verschillende ‘Muni’s’ zoals de Cable Cars hier worden genoemd. Alleen dachten wij: het is mooi weer, we hebben gezonde benen, dus we lopen wel naar het volgende station dat we moesten hebben. Konden we mooi langs de kust lopen en zeelucht opsnuiven.

Dat werd een wandeling van ongeveer 3 kilometer. De zon scheen, het was lekker warm en we genoten van het uitzicht op zee. SF is alleen wel een stad van tegenstrijdigheden. We waren op tijd in het centrum, dus de stroom toeristen moest nog op gang komen en dan zie je pas hoeveel daklozen er op straat liggen.

We liepen over Farmers Market waar je de gekste dingen ziet. We hadden nog nooit witte paprika’s gezien! En je mag alles proeven wat er wordt verkocht. Veel topkoks uit SF halen hier ook hun voorraden. Verser en beter kan je niet krijgen. Daarna stapten we op de Muni F en die bracht ons voorbij Pier 39. Daar liepen we langs ‘kraampjes’ met allen vis op het menu. Kraampjes zijn het eigenlijk niet echt. Het zijn gewoon restaurants, die hun koopwaar ook buiten verkopen. De prijzen liggen daardoor lager, want er is geen bedienend personeel nodig en je bezet geen tafel. Je koopt er wat je wilt en zoekt een plekje aan het water op met mooi uitzicht (wel of niet in de zon).

Inmiddels raakte het aardig overbevolkt door ladingen Japanners en Italianen, die beiden weinig op hebben met (Westerse) beleefdheden overigens. Dat irriteert erg snel en dus doken we het Aquarium of the Bay Museum in. Daar zagen we prachtige vissen zwemmen en leerden we ook nog wat over de inheemse zeedieren. Het telt drie verdiepingen en door de opzet van het museum, wordt je automatisch naar de liften geleid. Daar wordt je onder begeleiding naar de volgende etage gebracht. Overigens heeft het museum een Amerikaans tintje: net zoals Sea Life in Scheveningen heeft, heeft ook dit museum een tunnel waar je doorheen kunt lopen. Alleen kan je hier ook op een loopband gaan staan. Dan hoef je dus niets te doen, dan alleen maar lekker om je heen te kijken naar alle vissen.

Na dit bezoek waren we allebei gaar en we moesten nog naar huis. Af en toe een rustpauze, maar we zijn op dezelfde manier terug gegaan als op de heenweg. Deels met de Muni F en de rest lopen naar het treinstation. N had wel een app gedownload die het hele Muni systeem en de routes overzichtelijk maakt. Maar als toerist heb je daar geen fluit aan, aangezien je daar internet voor nodig hebt. En dat heb je niet onderweg, dus dat was een gemiste kans. Daar eenmaal aangekomen, belandden we middenin de spits, terwijl onze voetjes hunkerden naar rust. Gelukkig hadden we de ‘limited’ Caltrain (vergelijkbaar met onze sneltrein) en stonden we een kwartier later weer op station San Bruno.
We sleepten ons naar het hotel (dit keer rechtstreeks dankzij de app van D) en daar ploften we op bed. Moe en gaar, maar we mogen niet eerder in slaap vallen, anders slapen we morgen in het vliegtuig niet. En dat laatste zou handig zijn, om zo sneller weer in het Nederlandse ritme te komen. We worden morgen met de shuttlebus naar het vliegveld gebracht en dan begint de terugreis. Dit keer via Chicago, waar we hopelijk snel door customs zijn, want we hebben iets meer dan een uurtje overstaptijd. Donderdag komt ons laatste logje. Voor nu: welterusten allemaal!

San Francisco dag 3

*zet spookachtige stem op*
Het was in het jaar 2013, dat wij op een koude, mistige maandagochtend naar de boot togen voor een nieuw avontuur. De zee was kalm, doch gehuld in mist, waardoor het spookachtig aandeed en wij bij tijd en wijle geen hand voor ogen konden zien. Wij voeren de haven uit met op de achtergrond het brullen van de plaatselijke zeeleeuwen. Het eiland Alcatraz doemde voor ons op, maar zouden wij later in onze reis van dichterbij mogen bewonderen. Wij gleden aan de skyline van SF voorbij en kregen uitleg van de kapitein. De prachtige Golden Gate Bridge was deels gehuld in mist, waardoor de brug halverwege in de mist op leek te houden. Af en toe, sputterde er zeewater of mist op onze brillen. Wij doken soms wat verder weg in onze jassen, want het was fris op den open zee.
*zet spookachtige stem af*.

Goed. Dit was dus een passende beschrijving van de boottocht die wij vanochtend hebben gemaakt. We zijn onder de Golden Gate Bridge door gevaren en om Alcatraz heen. Dat zag er heel troosteloos uit vanwege het weer. Volgens onze reisgids was dit eigenlijk het perfecte weer geweest om de omstandigheden van de destijds opgesloten gevangenen goed voor te stellen. Het was jammer dat we de bekende rode brug niet in volle glorie konden zien, maar met zoveel mist om je heen, had het ook wel weer wat speciaals.

We besloten een koffie te halen bij de lokale Boudin. De geur van zuurdesem kwam ons tegemoet en daar ging met name N behoorlijk van kwijlen, die is tenslotte gek op zuurdesem. Uiteindelijk besloten we de auto in de parkeergarage te laten staan en naar het Cable Car Museum te lopen. Dat leek niet heel ver weg, maar we waren de heuvels van SF even vergeten. Een behoorlijke klim al met al. Ach, iedereen schrijft hier over dat de sportschool straks goed aan ons zal verdienen (wat overigens reuze meevalt), dus we hebben ons best vandaag al gedaan. Ruim anderhalf kilometer steile hellingen op, maar daar was het museum dan eindelijk.

Erg leuk om de achterliggende historie van de overbekende Cable Cars te zien en te lezen. In 1906 is er in SF een enorme aardbeving geweest, maar het concept van de Cable Cars dateert nog van voor 1900 en het voldoet nog steeds uitstekend. Het museum is gratis en wat erg bijzonder is, is dat het museum nog operationeel is. In die zin: je ziet er alle kabels lopen van de vier bestaande Cable Cars-lijnen. We hebben er filmpjes van, maar die kunnen we hier helaas niet plaatsen.

De terugweg naar beneden ging een stuk makkelijker. En na een korte lunchstop en wat boodschappen, werd het tijd om de huurauto terug te brengen. Dat was toch wel even gek, want het maakte ons ervan bewust dat het einde van onze vakantie nu echt in zicht kwam. En ondanks dat er soms flink gefoeterd werd op de kwaliteit en de prestaties van de auto, heeft ie ons toch maar mooi van Denver naar SF gebracht! Daarover later meer (we hebben nog wat grappigs in ons achterhoofd voor ons allerlaatste blogje). Met twee verschillende shuttles, kwamen wij terug bij het hotel. Moe en voldaan van de heerlijke zilte zeelucht en de stevige wandeling.

Op de Farmers Market na, hebben we vandaag alles af kunnen strepen wat we nog wilden doen. Maar als je SF écht goed wilt ontdekken, heb je meer aan 2 weken, dan aan de 3-4 dagen dat wij hier zijn. Er is zóveel te zien en te beleven. Een mooie, bruisende stad, dat is een ding wat zeker is.

San Francisco dag 2

Vandaag hadden we bedacht om een 49 mijl lange ‘scenic drive’ te maken. Volgens onze Marco Polo gids was deze route goed aangegeven door zwarte kleine bordjes met een witte meeuw erop. Volgens Marco Polo dus. Het beginpunt van de route kostte ons al zo’n half uur en een hoop frustratie. Uiteindelijk hebben we het opgegeven en besloten we dan maar onze eigen ‘scenic route’ te volgen: langs de kust. En ineens, zowaar: daar was een bordje. Maar niet met een zwarte achtergrond, maar lichtblauw. En heus ook zo klein niet (als het bordje groter is, dan zou je hem toch niet kunnen missen zou je denken?) als wij dachten. Maar SF is echt heel anders dan wat wij de hele vakantie gewend waren.

Overal hangen reclameborden die afleidend zijn en je moet je ook nog focussen op het verkeer. Dat je niet ineens met je neus in de deur van je buurman rijdt. Niet altijd even makkelijk dus. Maar: je bent op een toeristische trekpleister of niet. Uiteindelijk hebben we een stop gemaakt bij Fort Point. Daar was het een drukte van belang. Je zou denken dat de gemiddelde gelovige Amerikaan op zondag in de kerk zit. Maar er was blijkbaar een of andere run gaande, want overal liepen mensen in roze kledij over hun sportkleding heen. Uiteindelijk bleek dat het een loop was voor het (borst)kankerfonds.

Overigens zie je overal in SF hardlopende mensen. Veelal vergezeld door hun viervoeter. Ook in parken zie je groepjes voetballende of rugbyende mensen, of fitnesst men gezamenlijk bij toestellen die er speciaal voor zijn geplaatst. SF is wat dat betreft een totaal andere stad dan je in Amerika tegen zult komen. De mensen hier willen gezond leven en eten. Je ziet hier ook overal reclame vol gezondheidsadviezen, het eten is hier verser (ook vanwege de hoeveelheid vis vanwege de ligging van SF) en je krijgt hier meer groente. SF wordt ook wel de gezondste stad van Amerika genoemd en dat zie je overal op straat.

Fort Point was erg mooi en ook leerzaam. Je hebt er ook nog een prachtig uitzicht op de vele (zeil)boten, de Golden Gate Bridge en op de Stille Oceaan. En die zeelucht… o wat ruikt die zaalig! Voor we het wisten waren we alweer een paar uur verder en aten we een hapje vis bij een restaurant. D wilde heel graag de zonsondergang zien en na weer een paar rondjes gedoold te hebben door de straten, hebben we een mooi plekje opgezocht. Vanaf daar hadden we prima uitzicht op een rode zon die de zee in zakte. Vervolgens nog een wandeling op een pier gemaakt in de mist met op de achtergrond brekende golven.

Moe en rozig van de zeelucht zijn we nu terug op onze hotelkamer. We willen op tijd naar bed, want morgen is de laatste dag dat we de huurauto hebben. Het is het plan om een rondvaart te maken en de auto moet uiterlijk om half zeven ’s avonds terug zijn. Wel willen we nog echt een paar dingen doen hier: Fisherman’s Warf bezoeken (Pier 39 komen we als het goed is morgen, als we met de rondvaart meegaan), eigenlijk willen we nog naar het Cable Car Museum en de Farmers Market schijnt ook erg bijzonder te zijn. We willen dus eigenlijk (weer) teveel voor twee dagen. Dat wordt kiezen. Maar vervelen doen we ons zeker niet!

Sacramento-San Francisco

Na een prima nacht in Sacramento gingen wij op weg naar ons laatste hotel en eindpunt: San Francisico (SF). We hadden er zin in en waren ook al vroeg op weg…om vervolgens voor straf ruim anderhalf uur in de file te staan. Ach, hebben we dat ook eens meegemaakt in Amerika. Het was wel weer even wennen om tussen zoveel auto’s te rijden. We waren compleet verlaten wegen gewend; dit bereidt ons weer een beetje voor op de Nederlandse wegen zullen we maar zeggen.

Meestal rijden we binnendoor omdat dat vaak leukere wegen zijn dan de High- of Freeway. Maar in dit geval zou dat een reis van bijna zes uur worden, dus dat…hebben we maar niet gedaan. Wel zijn we iets omgereden, zodat we in ieder geval over de Golden Gate Bridge konden rijden. Het is een heel gekke gewaarwording. Een brug die je met name van verhalen en films kent, die dan ineens voor je opdoemt. Hij is wel korter dan we dachten: binnen 2 minuten sta je alweer aan de andere kant. Wel absoluut een memorabel moment.

SF is een simpele stad om door te rijden, zodra je het stratensysteem door hebt. Alles staat goed aangegeven, alleen zijn de straten relatief smal gezien het aantal rijstroken en moet je dus goed opletten dat je op tijd voorsorteert. Gelukkig hebben we geen brokken gemaakt en ging alles goed. Wat betreft auto’s kijken we onze ogen hier uit. De ene Lincoln (limousine of niet) rijdt aan je voorbij en ook is de stad vele Ferrari’s rijk. Over Ferrari’s gesproken. Wij doken een klein Italiaans restaurantje in: A.G. Ferrari voor een welverdiende lunch. Dat was een ware traktatie: je kiest uit wat je wilt en dan mag je ook nog een ‘side-dish’ erbij kiezen. Super verse ingrediënten en dat proef je. Barstensvol smaak, echt smullen:

Omdat de vader van N in Tilburg naar een expositie van een kunstenaar was geweest die ook in het Museum of Modern Art van SF te zien was, wilden wij graag de versie hier zien. Helaas: bij aankomst bleek het museum gesloten voor verbouwing en de hele collectie is verhuisd naar de andere kant van SF. Helaas pindakaas.

Tot en met maandag hebben we de huurauto nog, dus we gaan even kijken vanavond waar we die nog voor gaan ‘inzetten’. Het openbaar vervoer is hier, in tegenstelling tot andere Amerikaanse steden, goed geregeld, dus dinsdag kunnen we prima vooruit. Woensdag vliegen we terug. Aan de ene kant jammer, aan de andere kant hunkeren we naar ons eigen bed en huis, douche-/ en drinkwater zonder een sloot chloor erin, en niet meer hoeven slepen met koffers.

Jamestown-Sacramento

Eergisteren reden wij een mooie route door naar Jamestown (Californië). Een klein mijnwerkersstadje waar vroeger de goudmijnindustrie erg actief was. Dit is nog te zien aan de verschillende winkels waar borden buiten hangen dat je goud kan omwisselen in geld.
Ook erg grappig was dat we even wat boodschapjes deden bij de plaatselijke kruidenier. Deze heette ‘Barendregts’:

Het kon niet anders dan dat dit de Nederlandse roots waren en jawel. Omdat we nieuwsgierig waren naar hoe de Amerikanen dit uitspraken, kregen we een lesje geschiedenis van de caissière. De winkel bestond al meer dan 100 jaar en was oorspronkelijk opgezet door een Nederlands echtpaar die hun achternaam aan de winkel gaven. Toch wel gek. Dat je in een klein gat in Californië ineens zoiets Nederlands tegenkomt. Ook omdat wij er zo vlakbij wonen in Nederland. We hadden alleen niet het idee dat de caissière door had dat wij (net als de eerste eigenaren) ook van Nederlandse afkomst waren. Ook niet toen we zeiden dat we ‘from the Netherlands’ waren. Maar dat is gemeengoed hier in Amerika. Nederlanders? ‘That’s oversees’. Ze denken ook dat Finland ongeveer ons buurland is. Dat idee.

Niettemin hadden wij in Jamestown een eigen huisje voor weinig geld. Later kwamen we erachter waarom het zo weinig kostte: je kon geen enkele rechte lijn in het huisje vinden. Om je een idee te geven: D kon zijn flesje bier niet eens op de rand van het bed zetten, want dat gleed er langzaam af. Geen wonder dat ik de ochtend erop onwijs duizelig opstond. Zwalken door een huis heen terwijl je niet eens dronken bent: het IS mogelijk ;-).

Inmiddels hadden we besloten om via Sacramento te rijden. En daar waren we het allebei roerend mee eens, want in Sacramento zat een auto-museum. Dát konden we natuurlijk niet overslaan! Het waren stuk voor stuk prachtexemplaren die er stonden. Lincolns, Packards, Chevrolet, Cadillac etc. De meesten allemaal privé-eigendom en ook startklaar! Jaartallen beginnen nog voor 1900 tot ongeveer 1960. Terwijl wij binnen kwamen werd er eentje voor onze neus gestart en in een trailer gezet voor een andere autoshow in Stockton. Gewoon: sleuteltje omdraaien en rijden maar. We keken ons ogen uit en onze rug krom, want alle bordjes moesten natuurlijk gelezen. En zo komt het dan, dat je niet één, niet twee, maar drie uur! later pas naar buiten stapt. Hongerig, met pijn in de rug, maar weer heel veel moois gezien.

Afgelopen nacht hebben we in een Super 8 motel gezeten en dat was prima. Goed ontbijt (daar hebben we inmiddels ook verstand van dat het ‘continental breakfast’ niet overal even goed geregeld is) en een schoon bed en schone badkamer. Op naar ons eindpunt vandaag: San Francisco! (omdat we in het Super 8 motel geen internet op de laptop, maar wel op de mobieltjes hebben kunnen krijgen, plaatsen we dit logje pas als we in San Francisco zijn).

Yosemite-Jamestown

Gisteren zijn we naar Yosemite National Park geweest. We hebben deze route via de Toga Pass Road gereden (de 120), omdat deze erg mooi schijnt te zijn. Vanwege de heftige bosbranden van de afgelopen weken, was deze alleen lang afgesloten, maar we hadden geluk! Het is inderdaad een prachtige route met uitzicht op bergen, bergmeertjes en veel groen. Het is er alleen ‘iets’ kouder dan wij tot nu toe gewend waren op onze vakantie. Toen wij het park binnenreden (de ingang ligt op 9946 foot: 3032 meter) was het krap 2 graden! Met een wind die door de bergen loeide met ca. windkracht 6/7… Wat waren wij blij met onze dikke truien, want die kwamen nu goed van pas.

D wilde heel graag de watervallen zien, maar deze waren helaas al opgedroogd. Die worden gevormd door smeltwater en die zijn het mooist rond juni. Daarom reden we maar door tot aan Mariposa Grove, daar waar de grote Sequoia bomen staan. En o, wat zeggen foto’s soms weer meer dan zoveel woorden:

Het was tegen half vier toen we terugreden. Met tegenzin, want er was nog zoveel moois te bekijken, maar het zou snel donker worden en de terugrit zou nog 2 uur duren tot aan het hotel. Gauw even wat gegeten in het park en achteraf is dat een goede beslissing geweest, want onderweg begon het zowaar te sneeuwen. En was het op zijn koudst ineens -1 graden Celsius (30 Fahrenheit)! Rond half acht was het park helemaal donker, maar de reeën worden in de schemer echt actief, dus je moest onwijs oppassen, want we hadden er al verschillende zien oversteken. Heel inspannend rijden dus, maar wat een traktatie kregen we ineens. D zette de auto aan de kant en deed heel even alle lichten uit. En dan valt je mond toch wel even open. Wát een prachtige sterrenhemel!

Tegen negenen waren we terug in het hotel, allebei intens moe. En dan sta je ’s ochtends op en heeft het gesneeuwd! Dat is toch even andere koek zeg. Inmiddels hebben we besloten dat we ons oude idee van San Simeon en Monterey laten varen. Vandaag trekken we door naar Jamestown en dat gaan we bovenlangs doen, via de 108. Wat onze volgende tussenstop gaat zijn, moeten we nog even uitzoeken, maar vanaf zaterdag zijn we op ons eindpunt: San Francisco. We hebben tot nu toe een fantastische vakantie gehad, zoveel moois gezien en prachtig weer gehad. Maar van de laatste dagen in de States gaan we nog even dubbel en dwars genieten.

Death Valley-Mono Lake-Yosemite

Sommige wegen hier in Amerika zijn gewoon één grote achtbaan voor ons. Vandaag hadden we echt een heel leuke: de 168 die we gereden hebben van Beatty naar Mammoth Lakes. Bochtige, kronkelige weggetjes met een hoop hobbels. En dan lekker doorsprinten met de auto. We hadden bijna de slappe lach op een gegeven moment en een grijns van oor tot oor.
En zeiden we gisteren in ons logje nog dat we nét geen record hadden gehaald omdat we op 99 Fahrenheit bleven steken? Vandaag hebben we de keerzijde gezien. Ziet u dit hieronder? Dat witte? Nee?

Kijkt u dan nog maar eens goed...

Juist: sneeuw! Er ligt hier gewoon sneeuw! Bij 54 Fahrenheit (12 graden Celsius). We konden het maar niet geloven, maar Mammoth Lakes waar we nu zitten is een skigebied en het ligt op 2402 m. hoogte. Vandaag hebben we Mono Lake bezocht.

Het was in de vijftiger en zestiger jaren een geheim oefenterrein voor militairen. Nu is het al jaren in onbruik, maar nog steeds een trekpleister voor toeristen en watersporters. O, degene die de (enorme) drukfout in deze plaquette vindt, krijgt een pluim van ons.

Morgen gaan we naar Yosemite National Park. Iets waar we allebei erg naar uit kijken, vanwege de hoge Sequoia-bomen, de watervallen en de hoogteverschillen. Het is hier erg fris (12 graden zogezegd), dus we zullen verschillende lagen kleding aantrekken. Iets wat ook aangeraden wordt, zodat je bij elke temperatuur goed gekleed kan gaan. O ja en we moeten nog steeds uitzoeken via welke weg we naar San Francisco gaan, want daar zijn we nog steeds niet over uit haha!

Lake Mead-Death Valley

Na een wat korte nacht (en een ontbijt-stop bij de Starbucks) redden we door naar Death Valley. D wilde graag Dante’s View zien, dus scheurden wij via de bochtige wegen naar boven. Een mooi uitzicht, maar ook erg warm. Zo warm, dat we niet tot het eindpunt gelopen zijn, maar liever terug naar de auto gingen. Erg grappig was dat de zak chips die we net gekocht hadden, helemaal bol stond bovenaan bij Dante’s View. Eenmaal beneden in het dal kreeg ie zijn oude vorm weer terug: hoezo hoogteverschil? (Dante’s View ligt op 1669 m. en het dal op resp. 86 m. beneden zeeniveau.)

Death Valley was een aparte ervaring. Veel hobbelige wegen (jeuj: daar zijn wij dol op!), toch nog aardig wat bergen voor een woestijn en hier en daar een verrassend groene struik. De weg die we eerst wilden rijden, was ook afgesloten omdat die ‘flooded’ was. Een raar idee aangezien je middenin de woestijn zit, maar vorige week schijnt het hier flink te hebben geregend. Daardoor moesten we wel een eindje omrijden, maar we waren op tijd vertrokken en hadden dus alle tijd. We hebben alleen nét niet ons record gehaald. De thermometer in de auto bleef steken op 99 Fahrenheit (37 °C), jammer genoeg net geen 100. Dat was wel cool geweest (of juist niet).

Vanavond overnachten we in een prima motel in Beatty (Nevada). Een slapend stadje wat maar twee hotels kent, maar niettemin is het hotel vanavond nog flink volgestouwd met een groep motorrijders. Morgen beginnen onze twee dagen Yosemite Park en Mono Lake. Vanavond gaan we nog even samen kijken hoe we onze route verder gaan leggen. Ons eerste plan was om via San Simeon en Monterey naar San Francisco te gaan, maar de hotels zijn daar behoorlijk prijzig omdat het badplaatsen zijn. D wilde eerst graag langs de kust rijden, maar dat kan ook nog prima in de vier dagen die we in San Francisco zitten, want van 28 tot en met 30 september hebben we de huurauto nog. Wellicht dat we via Lake Tahoe gaan, maar dat ligt dus nog open. Wordt vervolgd.

Zion-Lake Mead

Vanochtend wisten we niet hoe snel we onze biezen moesten pakken en het motel moesten verlaten. We hadden het helemaal gehad met die smerige kamer, zelfs het ontbijt wat inbegrepen zat in de prijs, hoefden we niet (weer). In plaats daarvan reden we naar de plaatselijke Starbucks. Waar het gelukkig nog niet heel druk was om half negen zondagochtend. En dan maakt een White Chocolate Mocha Coffee toch een heleboel goed. De laatste keer dat we die gehad hebben, was zeven jaar geleden tijdens onze vakantie in Florida: it tasted good!

Tijd om naar Lake Mead te gaan. Daar hebben we wat mooie foto’s gemaakt, toch heel bijzonder om de Hoover Dam van dichtbij te zien. Heel indrukwekkend ook. Je moet vooral geen hoogtevrees hebben als je van de dam naar beneden kijkt. Of vanaf de brug, die er sinds 2010 staat. Als er een flinke vrachtwagen over het wegdek dendert, trilt het hekwerk waar je tegenaan leunt. Geen aanrader voor jou dus pap! (D heeft speciaal voor jou nog een filmpje gemaakt)

’s Avonds zijn we toch maar naar Las Vegas gereden. We waren er rond half zes, toen het nog licht was. Het binnenrijden was al apart, want bij een enorme lichtkrant werd ‘onze’ DJ Tiësto aangekondigd bij het MGM Grand. Dat is dan wel weer apart. Maar de hele stad is zóó ontzettend bizar! Alles is nep en onwijs over de top. Naar mate de avond vordert stroomt de stad vol en komt tot leven. Werkelijk óveral zijn mensen. We kwamen er voor de fontein van het Bellagio, maar D wilde ook graag de leeuw van het MGM Grand zien. Dus. Wandelden wij een uurtje door Vegas heen. Stond D ‘ineens’ op de foto met Elvis Presley, zagen wij helikopters en vliegtuigen af en aan vliegen, vergaapten wij ons aan de complete merchandising in de M&M-store én zagen wij twee bruiloften voorbij komen.

Helaas kan je op deze weblog geen filmpjes plaatsen, maar één voorstelling van de fontein hebben we gefilmd. Het zijn twee verschillende shows, de ene om het hele, het andere om het halve uur. Een indrukwekkend schouwspel. Eenmaal terug in de auto waren we blij dat we weer konden zitten en de rust overviel ons bijna. En hoe bizar is het dan dat je de auto IN de parkeergarage van hét Bellagio parkeert en vervolgens gratis en al weer naar buiten kunt rijden??

We lieten de verlichte stad Las Vegas snel achter ons, moe van alle indrukken en het slenteren. Vanavond slapen we in een heerlijk schoon motel in Boulder City, waar D zelfs van een bad heeft kunnen genieten. Morgen gaan we door naar Death Valley en daar verblijven we weer één nacht. We zijn alweer twee weken in de States, nog anderhalve week te gaan, maar de Hoover Dam en Las Vegas waren het enige ‘niet-natuurlijke’ wat we in deze vakantie hebben gezien en wilden zien. Kom dus maar op met die woestijn!

Zion dag 2

Vandaag zijn we naar Zion geweest. Ook weer een natuurpark, maar dit park kan je maar deels met de auto doorheen. Het grootste gedeelte van het park is bereikbaar via de shuttlebus. Dat vonden we een beetje jammer, want we zijn gewend dat je overal met de auto kunt komen. Ook is Zion veel meer een park voor (geoefende) wandelaars en dat zijn wij nu eenmaal niet.

Uiteindelijk hebben we lekker ons eigen plan getrokken en zijn we een eind gaan rijden. Deels verharde weg, deels offroad. En dat trekt onze Captiva best goed met zijn voorwielaandrijving. We zijn naar een beekje gereden, wat gelijk ook het eindpunt was. De terugweg ging een stuk vlotter, maar was zeker niet minder leuk. We genieten allebei van autorijden en dat is ook aan de auto te zien: onder het stof en zand haha. We zullen hem nog wel even afspoelen voordat we hem 30 september inleveren in San Francisco. Als afsluiter van de dag hebben we heerlijk gegeten bij Brick Oven. D mocht zelf zijn pasta opscheppen en ik kon mijn geluk op met een pizza met extra kaas ;-).

Morgen vertrekken we uit dit gat en rijden we naar Lake Mead. We twijfelen nog of we naar Las Vegas gaan. Er omheen rijden is geen optie, maar we vinden het allebei drie keer niks. De enige reden wat ons aan het twijfelen brengt is de fontein van het Bellagio hotel. Deze is wereldberoemd, maar wij kennen hem vooral uit de films ‘Ocean’s eleven/ Ocean’s twelve/ Ocean’s thirteen. Het betekent wel dat we dan ’s avonds moeten gaan, omdat ie dan op zijn mooist is. Ons volgende hotel zit op zo’n 30 kilometer van Las Vegas, dus eigenlijk is er geen reden om niet te gaan. We zien het morgen wel.

Bryce Canyon-Zion

Bryce Canyon stond op de planning vandaag. Van vroeg opstaan, wat eerst het idee was, kwam weinig terecht, maar we waren er alsnog rond half één. Bryce is schitterend. Als je het park binnenrijdt, waan je je in een door de Efteling-ontwerper vormgegeven decor. Zo bizar en kleurrijk zijn de rotsen daar. Vervolgens steken er een stuk of drie reeën de weg over, zich van geen kwaad bewust en ze nemen hier dan ook alle tijd voor. Waarschijnlijk keken wij verbaasder om hen te zien, dan andersom.

Je rijdt het park rond en parkeert bij de uitkijkpunten. Die waren echt fenomenaal. Woorden schieten wederom tekort, daarom een paar kiekjes (met dank aan een goede Wi-Fi-verbinding):

We hebben met gemak 3,5 uur rondgekeken in het park, maar toen moesten we toch echt op weg naar het nieuwe hotel in St. George, dat was nogal een eindje rijden. Eenmaal in het motel aangekomen bleek al snel dat dit niet een van de beste motels is. Binnen lagen een paar dode kakkerlakken en achter onze kamer staan een paar vuilcontainers waar de levende kakkerlakken waarschijnlijk ook vandaan komen. We zitten hier twee dagen, dus het is even met de kiezen op elkaar. De ene keer heb je meer geluk dan de andere keer, het zij zo.

Morgen gaan we Zion beter bekijken, want op weg van Bryce naar St. George zijn we er al half doorheen gereden. Morgen nemen we de tijd voor Zion en zondag trekken we door naar Lake Mead.

Page-Bryce Canyon

Gisteren pakten we onze spullen in de auto en reden naar de Horseshoe Bend. We waren lekker op tijd (nog vóór tienen), maar de wandeling van 1,2 km was al behoorlijk heftig in de felle zon. Je hebt nergens schaduw, maar gelukkig hadden we genoeg water meegenomen. En omdat het nog zo vroeg was, was het gelukkig ook niet heel druk. We hadden dus alle tijd en ruimte om foto’s te schieten:

We hebben tijdens onze vakantie tot nu toe al zoveel moois gezien. Het blijft ons verbazen. Ook dit natuurwonder weer. Het is een indrukwekkende ervaring dat Moeder Natuur zoiets kan ‘maken’.
Na de Horseshoe Bend zijn we doorgereden naar Kanab waar we hebben overnacht voor één nachtje. Het is trouwens apart om te zien wat je aan ruimte krijgt bij sommige hotelkamers, voor echt weinig geld. Het hotel Days Inn in Kanab is daar een goed voorbeeld van. Alle ruimte, ontbijt zit bij de prijs in en is redelijk schoon. Inmiddels hebben we al heel wat hotels/motels van binnen gezien om te weten dat ook daar behoorlijk wat verschil in kan zitten.

Grand Canyon-Page

De zonsopkomst bij de Grand Canyon laten we voor wat het is, bedachten we ons gisteravond. We wilden vandaag naar Page rijden en daar nog een hoop moois zien. En we waren bang dat we halverwege de dag in zouden storten als we zo vroeg uit de veren moesten. Dus maakten we een goede nacht, pakten onze spullen in en reden naar Page.

Nou zitten we op een Amerika-forum en daar hadden we al verschillende berichten gelezen dat de weg naar Page afgesloten zou zijn. Maar de laatste berichten waren juist dat deze weg weer open was. Mooi voor ons dus! De hele weg stonden er waarschuwingen, maar hieruit bleek dat de ‘detour’ alleen ’s avonds van kracht was, niet overdag. We maakten ons dus geen zorgen.

Totdat er 37 kilometer voor Page ineens een wegafsluiting opdoemde. En de enige omweg die aangegeven stond was 147 kilometer!! Gelukkig heeft D een uitstekend systeem op zijn telefoon wat enkel GPS nodig heeft (en geen internet) en daarmee konden we zelf een andere omweg vinden. Daarmee hebben we nog 2 uur kunnen ‘sparen’ en waren we rond half één in Page.

Voor wie Page niet van naam kent, je kent het mogelijk wel van foto’s. Antelope Canyon en Horse Shoe Bend. Vandaag zijn we naar Antelope Canyon geweest. De groep verzamelt zich middenin de woestijn en dan wordt je als ‘vee’ in open jeeps geladen en is het zo’n 10 minuten (ongeveer 6 kilometer) rijden naar de Canyon. Je wordt compleet gezandstraald, maar: je moet er wat voor over hebben, toch? En het was het dubbel en dwars waard.

De gidsen weten perfect waar je de mooiste plaatjes kunt schieten en uiteindelijk bleek dat wij ook nog de beste tijd hadden ‘uitgekozen’. Midden op de dag is het veel warmer (toen wij er om 16.00u waren, was het nog 30 graden nota bene), zijn er veel meer mensen en is het licht niet ideaal. De Canyon is op sommige stukken erg smal waardoor het snel te druk wordt. Het was een verbluffende ervaring dat Moeder Natuur zoveel moois heeft gemaakt én de Canyon verandert nog steeds elke keer dat er een flinke regenbui is. Er spoelt dan zand door de Canyon die het meer uitslijt en die ook de kenmerkende golvende lijnen maakt. Het was een prachtige ervaring die we niet hadden willen missen.

Eenmaal in het hotel aangekomen hebben we dankbaar gebruik gemaakt van de douche, want het fijne zand zat werkelijk overal. Nu liggen we tevreden televisie te kijken. Morgen willen we naar de Horse Shoe Bend en daarna is het plan om door te rijden naar Kanab waar we ook weer één overnachting zullen hebben omdat we dan Bryce Canyon gaan bezoeken.

Grand Canyon dag 2

The Grand Canyon it was today! (oké, eigenlijk gisteren, maar de Wi-Fi-verbinding had hier gisteravond ook vakantie geloof ik) We hadden goeie tips gekregen welke weg ernaartoe het mooiste was en dat was helemaal waar. Het is heel bizar, want je rijdt eerst in een heel bosrijke omgeving, je rijdt het park in en dan parkeer je bij het eerste beste uitzicht en bam! Daar is de Grand Canyon dan ineens. Adembenemend. Wat ontzettend mooi. Woorden schieten eigenlijk te kort als je wil beschrijven hoe dit er in het echt uitziet. Je blíjft er maar naar kijken. Staren eigenlijk. Vol ongeloof en bewondering. En we gaan breken met wat we eerst zeiden: toch een paar fotootjes van vandaag, want die zeggen meer dan wat we hier kunnen typen:

Nog een kleine leuke anekdote: je bent autoliefhebber of niet. Dus. Wat overkomt je dan? Je raakt aan de praat met twee heren op leeftijd die in een Mustang Saleen de Grand Canyon bezoeken. En vervolgens sta je in de Grand Canyon…een Mustang Saleen te fotograferen. Ik geef toe: wij sporen niet:

Morgen (vandaag: dinsdag dus) zijn we van plan om Sedona en Snowball te bezoeken. Vanaf Snowball schijn je een prachtig uitzicht te hebben, dus daar zijn we erg benieuwd naar. En morgenavond willen we op tijd naar bed, want we hebben het plan opgevat om de zonsopgang in de Grand Canyon te zien. Dat betekent dat we uiterlijk om 5 uur de lokale bus in het park moeten hebben en om jullie een idee te geven: ons motel zit zo’n twee uur rijden van het park af. Een helikoptervlucht over de Grand Canyon heeft onze interesse niet, maar de zonsopgang schijnt onbeschrijflijk mooi te zijn, dus die willen we niet missen.