Back home

De eerste werkweek zit er alweer op. Het was pittig om zaterdagmiddag terug te komen met aardig slaaptekort en maandag alweer op kantoor te zijn, maar het helpt je wel om weer in het ritme te komen. Een prima remedie tegen een jetlag. Nu lekker weekend, dus tijd voor een afsluitende blog.

We zitten nog steeds een beetje in een bubbel van alles wat we hebben gezien en ervaren. Het zal ook nog een flinke klus worden om foto’s te selecteren voor het fotoalbum. Maar, wat hebben we een fantastische reis gemaakt. Zoveel mooie plekken gezien, bijzondere mensen ontmoet, lekker gegeten, zoveel nieuws geleerd.
Na onze reis in 2013 hebben we een soort prijsvraag gehouden. Dit keer maken we het iets moeilijker. Niet één, maar zeven vragen.

1. Hoeveel motel/hotels hebben we van binnen gezien?
2. Noem minstens 5 soorten dieren die we hebben gezien.
3. Wat was de hoogste en de laagste temperatuur tijdens onze vakantie?
4. Wat is de langste afstand (tussen twee hotels/motels) die we op één dag hebben afgelegd?
5. Welke plek hebben wij niet kunnen bezoeken deze vakantie?
6. Hoeveel foto’s hebben wij in totaal gemaakt?
7. Hoeveel kilometer hebben wij in de gehele vakantie afgelegd? (de gehuurde Jeep Wrangler niet meegerekend)

Laat een reactie achter op deze blog, of stuur ons een mail met de antwoorden.
Degene die de meeste vragen goed heeft én met vraag 6 en 7 het dichtst in de buurt zit, krijgt de primeur op het fotoboek zodra deze klaar is.

We zijn benieuwd naar jullie antwoorden! Succes!

San Francisco dag 7

In tegenstelling tot gisteren hebben we vandaag uitgeslapen. Brengt de boel weer in evenwicht. Het is onze allerlaatste dag hier, tijd om de balans op te maken. Lincoln Park is een park wat niet echt goed onderhouden wordt, maar de uitzichten schijnen er schitterend te zijn. Je kan er ook golfen en in 2007 is het park flink gerenoveerd. Kunstenares Aileen Barr heeft er 10 jaar over gedaan om de trap te ontwerpen. Dat is goed gelukt want het is nu een van de grootste trekpleisters van het park.

Het uitzicht van bovenaan de trap

Hetzelfde uitkijkpunt als gisteren

Pelikanen

We wandelen door naar Eagle Point, waar de andere kant van de trail is waar we gisterochtend de opgaande zon wilden zien. We komen terug bij hetzelfde punt en hebben nu een schitterend en helder uitzicht op de Golden Gate Bridge. Hoe anders was het gisteren. Tijdens onze pauze worden we getrakteerd op een groep van ongeveer 20 walvissen die water spuiten en lucht happen. Hun natte lichamen schitteren in de zon. Ze schijnen steeds dichter de baai in te komen op zoek naar voedsel voor de kalfjes en zelfs de inwoners van San Francisco zien ze niet vaak horen we van een local. Wat een prachtig schouwspel. Naast de plaatselijke flora lukt het op de terugweg eindelijk om een groepje pelikanen vast te leggen op de foto.

’s Avonds zien we op het journaal dat er een jong meisje van een klif is gevallen. Ze is door de hulpdiensten nog uit het water gered, maar later overleden. Op exact diezelfde plek hebben wij die dag gewandeld… Het blijkt maar weer eens dat de bordjes dat je niet van de paden af mag wijken er niet voor niets hangen.

San Francisco dag 6

Je hebt vakantie of niet. Dus dan kan je net zo goed om kwart voor vier al klaarwakker zijn omdat het waakvlammetje van de radiator eindeloos blijft tikken. Als een uur later D ook wakker wordt ontstaat het zotte plan om de zonsopgang te gaan zien. Er wordt online gekeken waar dit het beste te zien is en nog geen kwartier later zitten we aangekleed en al in de auto. Om er vervolgens op de highway achter te komen dat je een wolk van mist in rijdt en dat er dus weinig te zien zal zijn van een opkomende zon.

Heel in de verte is Alcatraz te zien

De Golden Gate Bridge is deels in mist gehuld

Maar wij laten ons niet ontmoedigen. San Francisco slaapt nog op een paar die-hard hardlopers na. De geur van nat gras, koude lucht en de mist die voorbij zweeft omringt ons in een mysterieuze sfeer. Het begint vloed te worden en de golven breken met een doffe klap tegen de rotsen terwijl de pelikanen in groepjes via de luchtstroom over het water vliegen. Heel langzaamaan trekt de mist op en worden de pijlers van de Golden Gate Bridge worden zichtbaar. San Francisco ontwaakt.

Ondanks dat het achterlijk vroeg was, loont het om zo vroeg al in het centrum te zijn. Tot negen uur is het gratis parkeren en om half acht lopen wij als een van de eersten bij Boudin binnen voor een ontbijt. French toast (vergelijkbaar met wentelteefjes) van zuurdesem met seizoensfruit en voor D met bacon en goede koffie/ cappuccino. Alleen als je zo vroeg al op pad bent, zijn de straten leeg die overdag overbevolkt zijn door toeristen.

En dan heb je de hele dag nog voor je liggen. Wat doe je dan? Je brengt een bezoekje aan de Tesla fabriek die op een uurtje rijden ligt. We rijden over de bekende Bay Bridge en hebben mooi zicht over de baai en Alcatraz. We hebben de verschillende modellen van binnen en buiten bekeken en op alle knopjes gedrukt die we maar konden vinden. De twee uitersten: daar waar bij D's oldtimer alles handwerk is, is de Tesla een en al computer. We hebben onze ogen uitgekeken. Helaas geen Model 3 gezien zoals D had gehoopt en ook geen foto's gemaakt, wél een leuke ervaring erbij.

San Francisco dag 5

Vanochtend vervolgden wij onze zoektocht naar cadeaus voor vrienden&familie. Daarna gingen we verder met onze eigen 'to-do lijst'. We parkeerden de auto bij Mason Street (daar is het gratis, in het centrum van SF betaal je gerust $7 per uur) en vanaf daar zijn we gaan lopen. Zo heb je ook alle tijd om de omgeving in je op te nemen en bepaal je lekker je eigen tempo. Onderweg foto's gemaakt en geprobeerd zoveel mogelijk indrukken als een spons op te zuigen. Het breken van de golven, zilte zeelucht, zwevende pelikanen, het gekakel van toeristen...

De navigatie hield een ander adres aan, maar we dachten allebei van onze trip in 2013 nog te weten waar het zat. We kregen gelijk: Boudin at the Wharf. Als je ooit in SF bent en je houdt van zuurdesem, dan moet je minstens 1x bij Boudin gaan eten. N is gek op zuurdesem en ze serveren hier de welbekende 'clamchowder' (vissoep), 'beef chili' (pittige rundvleessoep) en 'rustique tomato' (vegetarische tomatensoep) in een kom van zuurdesem. He-mels! Je dipt het brood in de soep en als de soep op is, kan je kom zelf ook nog oppeuzelen. Weinig afwas en de komende drie dagen gegarandeerd geen honger:

Chocolaatjes van Ghirardelli

De Golden Gate Bridge rond 13.00u

Uitzicht op de baai

Alcatraz in de verte

The Golden Gate Bridge rond 18.00u

Het was een perfecte dag!

San Francisco dag 4

We hebben een rustig eettentje ontdekt waar ze goede koffie, vers geperste sinaasappelsap en lekkere bagels/breakfast burrito's hebben. O en goede WiFi. Die combinatie is zeldzaam! Op zo'n ontbijt kunnen we lang teren.

We zijn op een queeste naar een speciaal item voor een van onze vrienden. De speelgoedwinkels zijn echt op het zotte af. Je vergaapt je aan alles wat je ziet en veel dingen hebben ze ook niet in Nederland. De merchandising rondom nieuwe films bijvoorbeeld is vele malen groter. Het leek alsof we in de voorraadkast van Santa Claus terecht waren gekomen. We zijn zo'n vijf winkels langs geweest, maar helaas (nog) zonder resultaat.

We zouden nog terug naar de autodealer waar we eerder zijn geweest. De directeur heeft exact dezelfde oldtimer als D en had deze speciaal bij de dealer gezet zodat we hem konden bewonderen. Van het ene verhaal val je in het ander en zo ben je snel 2,5 uur verder en een T-shirt rijker: cadeautje van de directeur. Wel onder de voorwaarde dat hij foto's van D's oldtimer gemaild krijgt. Kleine moeite: we mogen een nieuw lid aan onze overzeese vriendenkring toevoegen.

Dan is het ineens etenstijd. We doken spontaan binnen bij Irving Pizza voor een lekkere pizza/hamburger, om daarna via de toeristische route terug naar huis te rijden. Zo reden we ineens door Haight street, waar de bomen zijn behangen met gekleurde lichtslangen, kleurige gevels, en graffiti tekeningen prijken met her en der een regenboogvlag. Een regelrechte hippiebuurt. San Francisco staat bekend om zijn ruimdenkende houding ten opzichte van de LHBTQ gemeenschap en dat merk je overal in de stad. Overal is er leven op straat en er hangt een gemoedelijke sfeer. Voor je het weet, ben je alweer 11 uur op pad.

Grappige weetjes over het verkeer in The USA:

• Keep your lane. Oftewel: blijf op je eigen rijbaan. Links én rechts inhalen mag. Wanneer jij sneller rijdt, wissel je van baan. It's that simple. Links plakken bestaat dus niet.
• Go with the flow: Als iedereen harder rijdt dan de aangegeven snelheid, dan rijdt jij die snelheid dus ook. Als je langzamer rijdt, veroorzaak je een gevaarlijke situatie. 
• Tenzij staat aangegeven dat het niet mag, mag je bij een kruising met stoplichten altijd bij rood licht rechtsaf slaan. 
• Bij een kruising let iedereen op wie het eerste aan komt rijden en in die volgorde rijdt iedereen de kruising over. Werkt perfect! 
• Vrachtwagens, auto's met aanhangers of caravan rijden net zo hard als de rest en mogen ook gewoon inhalen. Zij rijden net zo hard als andere auto's tenzij er een maximum snelheid wordt aangegeven.
• Er gelden speciale regels voor het parkeren in San Francisco vanwege de steile straten. Op sommige straten moet je haaks op de rijrichting parkeren. Zo dus:

• Ook zijn er regels voor de richting van de banden zoals hieronder te zien is:

Dit om te voorkomen dat auto's uit zichzelf gaan rollen wanneer je de handrem bent vergeten (met alle schade van dien).

San Francisco dag 3

Met recht een luie zondag: we werden pas rond half negen wakker. Daardoor zit je ook pas laat aan het ontbijt, maar wel met een goede kop koffie bij een plaatselijk eettentje. Op de terugweg bleek er een hoop heisa te zijn. Een motoragent leidde het verkeer in goede banen op het kruispunt, maar de verkeerslichten deden het gewoon? Het bleek om een rouwstoet te gaan, die erg lang was maar goed herkenbaar was: elke auto had een opvallende sticker met 'funeral' erop. Simpele oplossing die in Nederland (nog) niet erg bekend is.

In de middag spuiten we de auto even af. Het zand van de plekken waar we allemaal zijn geweest, spoelt met het water weg. We besluiten gewoon een eindje te gaan rijden en te kijken waar we uitkomen. We komen bekende plekken tegen van 2013, maar ook van 3 weken terug: ons eerste motel. We beseffen dat onze rugzak met herinneringen een stuk voller is dan toen we net aankwamen.

De Golden Gate Bridge is in een mysterieuze mist gehuld wat een mooi effect op de foto geeft.
Alcatraz ligt er ook mooi bij, maar dit jaar gaan we daar helaas niet heen. Het stond wel op ons verlanglijstje, maar de laatste dagen was de WiFi niet al te best en van tevoren reserveren kan alleen online, niet telefonisch. Alles is al volgeboekt tot 13 juli. Hè jammer, nou moeten we nóg een keer naar San Francisco...

We vergapen ons aan de zon die in de zee zakt, regenboogkleuren in de lucht, overvliegende pelikanen en beukende golven op de achtergrond. Wat zijn wij ontzettende geluksvogels!

Santa Maria - Daly City

Minder kilometers voor de boeg dan onze rit van Pine Valley naar Santa Maria, maar we zijn er goed zoet mee geweest. Zoveel mogelijk langs de kust gereden om zeelucht op te kunnen snuiven. Bij een van de vele parkeerplaatsen zijn we even gestopt. Het strandzand tussen je tenen voelen, de zeewind die door je haren blaast en het zout op je lippen: heerlijk.

We zijn nu bij ons laatste motel aangekomen. Dit is een prima motel: schoon, netjes en vriendelijk management. Hier blijven we totdat we vrijdag terug vliegen naar Nederland.

Omdat het een beetje een bijzondere dag was, zijn we wat luxer uit eten gegaan. Je zit tenslotte aan de kust, dan is het doodzonde om geen vis of schelpdieren te eten. Voor D werd het zwaardvis en voor N pasta met schelpdieren. Het was verrukkelijk en we hebben ervan genoten.

Nu we meer rust hebben in de planning, is er ook meer ruimte voor vermoeidheid. Met name N kan overdag haar ogen nauwelijks open houden. Er zijn nog een aantal dingen die we de komende dagen willen doen, maar we hoeven niet meer te haasten om op tijd in een nationaal park te zijn omdat we anders de auto niet meer kwijt kunnen of omdat je anders kapot gaat van de hitte midden op de dag.

We hebben hier nog een paar dagen en daar gaan we extra hard van genieten!

Pine Valley - Santa Maria

Onze rit die vandaag op de planning stond was korter dan die van gisteren, maar we hebben er bijna 12 uur over gedaan. Van Pine Valley naar Santa Maria is het zo'n 330 mijl (ca. 530 km). We zijn op tijd vertrokken, maar hadden een paar dingen tegen: het was vrijdag en iedereen wil zo vroeg mogelijk aan zijn weekend beginnen. Alle scholen waren uit en het was mooi weer waardoor iedereen naar het strand wilde. De hoofdweg naar het strand is de highway 1. Drie keer raden welke weg wij hadden gekozen. Het was stoppen, optrekken, stoppen, optrekken en ga zo maar door. Erg vermoeiend rijden, maar positief gedacht: we hadden alle tijd om de zee te bewonderen.

We kwamen door San Diego en dat blijkt een heel mooie stad aan zee te zijn. Veel mensen zijn 's ochtends vroeg al op het strand te vinden voor een wandeling (wel of niet vergezeld door een hond) of voor ochtendgymnastiek. In dat opzicht heeft San Diego veel weg van San Francisco zoals wij het kennen: sportieve en gezonde instelling. En die zilte zeelucht: heerlijk!

Laguna Beach is een heel ander verhaal. Stel je Wassenaar in Amerika voor: dure auto's, dure winkels en mensen die flaneren over de trottoirs die geld als water hebben. Mensen die rijk zijn die wandelen niet: die flaneren. Daar zit verschil in. De variëteit aan auto's was aanzienlijk, dus wij hadden genoeg om bij te kwijlen.

Op een gegeven moment weigerde onze navigatie dienst zonder internet en werd het ook tijd voor een plaspauze. Dat betekent een tankstation opzoeken, maar om beiden het hoofd te bieden is een Starbucks/Danny's/Jack in the Box beter. Een winkelcentrum is helemaal perfect of nou ja. Bijna. Die zijn namelijk enorm groot en overbevolkt alsof de provincie Utrecht in 1 dag kerstinkopen moet doen. Het laatste wat je daar moet overkomen is dat je elkaar kwijt raakt. Dus....

Nadat we elkaar terug hadden gevonden, plaspauze was geweest en de navigatie weer werkte, gingen wij de weg weer op. We kwamen moe en hongerig aan. Het motel zag er aan de buitenkant al enigzins discutabel uit een bij het zien van de kamer werd dat niet veel beter. Tot nu toe hebben we prima slaapplaatsen gehad, maar hier kregen we (een beetje) de kriebels van. We kregen eerst een rokerskamer toegewezen terwijl we niet-rokers hadden aangevraagd. Dat was snel geregeld, maar de andere kamer was verreweg van schoon. Overal lag stof, er was geen stof gezogen en de douchevloer was gebarsten en smerig. Op de deur zaten twee extra zware sloten en het leek erop dat er al eens eerder was ingebroken. Soms zit het mee en soms tegen. Het was maar voor 1 nachtje, dus onder de wol, slapen en vroeg weer op.

Sedona - Pine Valley

We konden niet vertrekken zonder een handtekening van Mr. Curtis. D wilde graag de dvd die zijn loopbaan van zo'n zestig jaar omvat. Voor we het wisten, werd ook deze uit de verpakking gehaald om hem te signeren. Of we onze namen even wilden spellen (dat is nog best een uitdaging aangezien ze de klinkers in het Amerikaans anders uitspreken dan in het Nederlands. Staat zo stom als je je eigen naam verkeerd spelt). Een markante man die we niet snel zullen vergeten.

Op naar Pine Valley. Onderweg komen we een enorm zonne-energiepark tegen. Niet veel verderop staan een flink aantal windmolens. Even wanen we ons gewoon in Nederland. Elders op de route lijken we ineens dwars door een woestijn te rijden. We worden omgeven door zand, zand en nog eens zand. Bij Jacumba zitten we het dichtste bij de Mexicaanse grens: nog geen drie kilometer.
En we verbreken ons record: we tikken 111 Fahrenheit aan: 44 graden Celsius maar liefst.

We zitten voor 1 nachtje in Pine Valley: een petieterig klein dorpje wat maar twee restaurants telt waar je warm kunt eten. De keuze is dus vrij makkelijk. Alles is op loopafstand en zo dwalen we nog even af bij het zien van de plaatselijke brandweerauto. Twee brandweermannen komen gelijk naar buiten en laten ons het een en ander zien. Omdat het zo'n klein dorp is, zijn zij zowel brandweer als medische dienst en omdat het nogal bergachtig gebied is, is de brandweerauto verre van standaard:

Vandaag hebben we zo'n 420 mijl (ca. 670 km) afgelegd. Morgen is nog een reisdag: dan trekken we door naar Santa Maria. Vanaf daar keren we terug waar we zijn gestart: San Francisco.

Sedona

Dan denk je gewoon, rustig, chill te gaan ontbijten: beland je bijna in een Hollywood-film! De eigenaar van het pand waar we nu zitten blijkt niemand minder te zijn dan Mr. Dick Curtis. Wie? Je weet wel: Dick Curtis!

Goed, wij kennen hem dus ook niet. Maar de beste man van 89 jaar oud, heeft in 25 films gespeeld. En de ruimte waar wij ons ontbijt nuttigen, hangt vol met allerlei foto's van hem met (andere) beroemdheden. Hij heeft er zelf veel praatjes over, en je ontkomt er ook niet echt aan met die volgeplakte muren. Je mag ook geen foto's van de foto's maken hangt er als waarschuwing bij. Het lijkt net echt Hollywood...

Na het ontbijt reden wij naar Fay Canyon voor een wandeling. Veel mooie bloemen en planten gezien. Hoe mooi, dat ook op droge en hete plekken als deze moeder natuur gewoon haar gang gaat. Het was een makkelijke wandeling, maar rond het middaguur vluchtten wij toch snel naar binnen met 94 graden Fahrenheit. Op de kamer is het gelukkig lekker koel. We merken dat we het actieve gedeelte van onze vakantie wel een beetje hebben gehad. Tijd voor wat rust en de schommelbank leent zich daar uitstekend voor. Lekker heen en weer wiegen en de laatste dagen doornemen, want we hebben hier niet heel lang meer. Morgen wordt de langste reis met de auto: van Sedona naar Pine Valley. We kijken uit naar de tijd in San Francisco. Als ons hotel daar een beetje bevalt, gaan we daar lekker luieren voordat we weer terug vliegen.

Monument Valley - Sedona

Wij hadden het zwaar vanochtend in Monument Valley! In de zon ontbijten, met een weids uitzicht over de rotsformaties in het Navajo Tribal park. Echt heel naar. Daarna nog een ritje door het park gemaakt en her en der foto's geschoten. Ook al zo afzien.

Gelukkig was de zandstorm gaan liggen, waardoor de reis naar Sedona een stuk aangenamer was. Onderweg tijdens een plaspauze bij een tankstation kwamen we een nogal opdringerige meneer tegen die per se mee wilde liften. Uiteindelijk nam hij maar genoegen met twee dollar en konden wij onze weg vervolgen.
De route was redelijk eentonig en saai, maar we wilden graag Canyon de Chelly bezoeken. Dit is een Navajo gebied wat erg mooi schijnt te zijn. Dat was het ook (nadat je tenminste de goede route hebt gevonden), alleen staat er bij elk uitkijkpunt minstens 1 auto geparkeerd waar Navajo sieraden verkopen.

Ons huidige motel heeft meer weg van een bed&breakfast en we kwamen ook later aan dan gepland. Het kantoortje was al gesloten, maar er was keurig voor ons gezorgd. Er hing een gesloten envelop met onze naam op de deur, met instructies en sleutel. Je moet wel vertrouwen hebben in je gasten dan.
Vlakbij onze kamer staat een heuse schommelbank. Daar hebben we ons de eerste tien minuten na aankomst in laten wiegen. Genietend van de rust.
Grappige anekdote: een serveerster dacht dat wij 'locals' waren. Blijkbaar zijn we het Amerikaans-Engels nog niet verleerd.

Moab - Monument Valley

D wilde nog heel graag een keertje off road rijden met onze 'eigen' Jeep voordat we uit Moab zouden vertrekken. Dus denderden wij vlak na het ontbijt de Gemini Bridge Trail weer door. Er stond een stevige wind wat ons ervan weerhield om het laatste stukje naar de Gemini Bridge te lopen, maar D was tevreden.

Op naar Monument Valley. In 2013 zijn we daar ook geweest en hebben er nog een foto op canvas van laten drukken. De kleuren daar zijn werkelijk schitterend. Daar konden we dit keer weinig van zien, want onderweg waren we in een heuse zandstorm terecht gekomen. Flinke rukwinden, voeg daar een aardige portie zand aan toe en je ziet soms geen hand voor ogen. Genoeg wervelwinden gezien net als de zogeheten 'tumbleweeds'. Even is dit leuk, maar het is vermoeiend rijden vanwege het slechte zicht, ook omdat onze Jeep nogal gevoelig is voor wind. En dan heb je een rit van ongeveer 3 uur voor de boeg.

Niettemin zijn we goed aangekomen bij ons hotel waar we 1 nacht blijven. Dit hotel staat middenin het park en de naam View Hotel zegt alles al. Het is zo onopvallend mogelijk gebouwd, maar men heeft bij het ontwerp zoveel mogelijk rekening gehouden met de schitterende omgeving. In het restaurant zit je bij het ontbijt volop in de zon en kijk je uit op de prachtige rotsformaties die door de extra hoge ramen goed te zien zijn.

Het park is een Navajo Tribal park en de menukaart is een mengeling van Amerikaanse en Navajo gerechten. Leuk om op deze manier kennis te maken met deze cultuur. Overal hangen schilderijen van het park, handgemaakte wandtapijten en poppetjes wat de sfeer compleet maakt.
Door de zandstorm hebben we de rest van de avond weinig meer gedaan. Allebei moe, dus morgen weer een dag.

Moab dag 4

In 2013 hoorden we nà onze reis dat Capitol Reef de moeite waard was, maar ja: toen waren we alweer terug in Nederland. We hadden gelezen dat de scenic drive erg mooi is en dat bleek. Prachtige rotspartijen, kleuren en dat alles stak mooi af bij de helder blauwe lucht. Op de terugweg hebben we er toch de pas in gezet want we moesten een zouden de Delicate Arch nog zien.

Capitol Reef

Arches National Park is flink aan het verbouwen, waardoor het park van zondag t/m donderdag van 19.00u tot 07.00u dicht is. Iedereen moet dan het park uit zijn. Wij kwamen om 17.15u aan en de klim/wandeling naar boven zou ongeveer 30 minuten duren.

Guess again. De klim was hels. We hadden de aanbevolen hoeveelheid water bij ons, maar het was nog steeds zo'n 94 graden Fahrenheit (34 graden Celsius) en weinig tot geen schaduw onderweg. Knikkende knieën en misselijk van vermoeidheid en bijna een zonnesteek voor N (D had dat gelukkig op tijd door!) maar N moest en zou naar boven komen. Het eerste gedeelte is een grindpad, dat overgaat in een grote rotsplaat die glad en steil omhoog gaat. Het volgende gedeelte is rotsen afgewisseld met mul fijn zand en als laatste een smal bergpad omhoog met een afgrond van ongeveer 25 meter diep naast je. Dat je even een idee hebt.

Het ‘pad’

Maar. Als je dan boven bent en je ziet de Delicate Arch...Dan breek je. Dan stromen de tranen over je wangen, van ontroering door de schoonheid van moeder natuur. Van blijdschap en trots dat deze klim je gelukt is. En omdat je er zo verdomde lang over hebt gedaan, zijn alle toeristen allang weg en ben je daar helemaal alleen.

Dé Delicate Arch

Een ranger kwam ons tegemoet lopen omdat onze auto als enige nog op de parkeerplaats stond. Het bordje dat we uiterlijk om 18.15 het park hadden moeten verlaten, hadden we even gemist. Het was inmiddels bijna 19.00, maar toen hij hoorde dat N onwel was geworden kregen we gelukkig geen boete.

We waren maar wat bij dat we weer in de auto zaten. We haastten ons naar het hotel om ons af te spoelen en gingen voor de derde keer naar hetzelfde restaurant. Wederom heerlijk gegeten en afscheid genomen van de serveerster met wie we in die dagen leuk contact hebben gehad. En toen: oogjes dicht en snaveltjes toe.

Moab dag 3

Wij stonden niet op, maar krópen uit bed. Want: spierpijn. Souvenirtje van het off road rijden gisteren!

We hebben zowaar uitgeslapen tot half acht (ons record deze vakantie tot nu toe), waardoor we aan de late kant waren. Alsin: we konden achteraan aansluiten in de rij bij de ingang van Arches National Park. In 2013 zijn we hier ook geweest alleen kreeg N toen een voedselvergiftiging waardoor ze weinig tot niets heeft meegekregen. Op voor de herkansing dus.

Als eerste Balanced Rock. De naam zegt eigenlijk alles al: een steen die balanceert. Verder op de route bewonderden we de Double Arch (niet te verwarren met de Double O Arch) en North Window. Daar hebben we even in de schaduw gezeten en genoten van het uitzicht. We wilden ook graag nog South Window zien, maar in die hitte was het gewoon niet leuk en verstandig meer. Terug naar het motel en even afkoelen met een natte doek.

We hebben het 104 Fahrenheit (40 graden Celsius) zien worden en om 21.00 was het nog 92 Fahrenheit (33 graden Celsius). Dat is toch echt niet aan ons besteedt en we zijn zulke hoge temperaturen ook niet gewend. Morgen schijnt het minder warm te worden gelukkig.

We besloten dat we graag de zonsondergang wilden zien en ook de nachten schijnen hier prachtig te zijn omdat je veel sterren kan zien. D had een mooie plek gevonden bij Fisher Towers. Ondanks dat de muggen ons hartelijk welkom heetten was het een prachtige zonsondergang. Onze smartphones draaien overuren. In tegenstelling tot overdag was het nu bewolkt dus helaas weinig sterren gezien. Wellicht dat we morgen meer geluk hebben.

Balanced Rock

Double Arch

North Window

Fisher Towers

Moab dag 2

Voor vandaag hadden we een dikke 4x4 Jeep Wrangler gehuurd waarmee we off road gingen rijden. Bij het ophalen kregen we een folder met routes mee en nog wat laatste instructies en daar gingen we dan!

D had al wat geoefend, (onze huurauto is ook een Jeep 4x4, maar dat is het type 'Compass' en een kleiner model dan de Wrangler), dus met de 'grotere broer' durfden we dit stoere werk wel aan. Er zijn 3 verschillende moeilijkheidsgraden in de routes en van elk hebben we er minstens één gereden: Gemini Bridge, Schafer Trail, Long Creek en Klondike Bluffs. Met de ervaring van D bleek dat eigenlijk alleen niveau 3 een uitdaging was. Op sommige stukken konden we heerlijk doorrijden, (wel met de kanttekening dat we soms zo heen en weer werden geschud dat het onmogelijk werd om de route te kunnen lezen/navigeren) waar we bij andere plekken heel voorzichtig, stukje bij beetje de auto over diepe spleten heen moesten manoeuvreren.

Zoutwinning

Pucker Pass

Je zou het kunnen vergelijken met een rit in een attractie op de kermis, alleen dan langer en onvoorspelbaarder. Het was één groot avontuur, waarbij we heel veel lol hebben gehad. Het bleek ook weer eens dat wij een goed team zijn en goed samen kunnen werken. D is een ervaren rijder en weet door zijn technisch inzicht moeilijke situaties goed in te schatten. N kan goed navigeren en kijkt mee onderweg om mogelijk lastige situaties voor te zijn. We mogen best trots zijn wat we vandaag hebben gedaan!

Dinosaurus pootafdrukken

'Uitzichtje' 

Uiteindelijk zijn we van 8 tot ongeveer 5 uur zoet geweest om ons daarna onder te dompelen in een heerlijk warm bad. Wat een geweldige dag was dit weer!

Williams-Moab

We zijn van Williams naar Moab gereden. De Grand Canyon ruilen we in voor Arches National Park. Daarmee hebben we zo'n 6 uur rijden voor de boeg. Eigenlijk 7, want we gaan van Arizona naar Utah en daarmee schuiven we 1 tijdzone op. In Utah is het acht uur vroeger dan in Nederland.

De weg zelf is redelijk eentonig: we rijden gewoon op de highway, maar de rotsformaties die ons vergezellen zijn machtig mooi. Langzaam zie je de samenstelling van het gesteente veranderen. In Utah is het veel roder wat een prachtig contrast oplevert met de knalblauwe lucht. Sommige vormen lijken rechtstreeks uit een film over aliens te komen en we proberen naar herkenbare vormen te zoeken: gezichten, een theepot, enzovoort.

Eenmaal bij het motel is het bloedheet. Daar hebben ze iets moois op bedacht bij de winkels en restaurants: er hangen apparaatjes aan de gevel die waternevel sprayen. Mensen die op de stoep lopen krijgen daardoor verkoeling en ook de gasten op het terras. We moesten er even aan wennen, maar het is erg prettig.

We zitten hier voor de komende vier nachten in een mooi en netjes hotel. Het is altijd even afwachten waar je terecht komt (of de foto's en omschrijving wel overeenkomen met de werkelijkheid).

Ps. We ondervinden problemen met het plaatsen van blogjes waardoor sommigen van jullie waarschijnlijk meerdere mailtjes hebben gekregen. We weten niet precies wat het probleem is, onze excuses daarvoor.

Grand Canyon dag 2

Verklaar ons voor gek, maar vanochtend ging om half zes de wekker. Zoals gezegd is de rit naar de North Rim een flinke, dus we wilden snel ontbijten en de weg op. Toen ineens bleek dat de Starbucks die we gisteren hadden opgezocht er helemaal niet zat. Wachten totdat het plaatselijke cafeetje open ging was ook geen optie. Dus wat liga's erin en onderweg alsnog een koffie pakken.

Je kan op twee manieren naar de North Rim rijden. Een korte route die een half uur langer duurt of een langere route met meer Highways. Je bent hoe dan ook 4,5 uur onderweg. We besloten de kortere weg te nemen. We hebben al geoefend met deze 4x4 (zie blog van 3 juni) en we staan versteld van deze kleine Jeep. We sloegen links een weggetje in een begaven ons op ruig en onbekend terrein.
Wat een ontzettend gave route was dat! Prachtige uitzichten en dikke lol omdat je compleet door elkaar wordt geschud. Soms wel even spannend, maar met een beetje gezond verstand en voorzichtigheid zijn we mooi boven gekomen. Wel een lekke band opgelopen onderweg, maar dat was snel gefikst.

Colorado River bij de Navajo Bridge

We reden amper het park binnen of we werden al getrakteerd op een bizon-kalfje (die een beetje de weg kwijt leek te zijn) en een coyote die op zoek was naar zijn lunch. Heerlijk om ze hier gewoon in het wild te zien, daar waar ze horen. Alleen dit al was de autorit meer dan waard.

Bizonkalfje

Coyote op zoek naar lunch

De North Rim is heel anders dan de South Rim. Veel groener, en omdat je de zon in je rug hebt kan je het veel beter bekijken. Bij de South Rim kijk je naar het schilderij; bij de North Rim bevíndt je je in het schilderij. Ook is het er stukken koeler wat het aangenamer maakt, al staat er op sommige uitkijkpunten best een harde wind. We hebben de Cape Royal Trail gelopen. Een verhard pad van 1,3 km leidt je door groene bebossing naar verschillende uitzichten zoals Angels Window en Cape Royal. Bij Angels Window hebben we, zittend op een stenen bankje, de tijd genomen en ons vergaapt aan het weidse uitzicht. Magnifiek. We hebben weer flink wat foto's gemaakt, maar het haalt het nooit bij 'het echie'. De South Rim trekt meer toeristen, maar wij vinden de North Rim veel indrukwekkender.

Angels Window