Sedona - Pine Valley

We konden niet vertrekken zonder een handtekening van Mr. Curtis. D wilde graag de dvd die zijn loopbaan van zo'n zestig jaar omvat. Voor we het wisten, werd ook deze uit de verpakking gehaald om hem te signeren. Of we onze namen even wilden spellen (dat is nog best een uitdaging aangezien ze de klinkers in het Amerikaans anders uitspreken dan in het Nederlands. Staat zo stom als je je eigen naam verkeerd spelt). Een markante man die we niet snel zullen vergeten.

Op naar Pine Valley. Onderweg komen we een enorm zonne-energiepark tegen. Niet veel verderop staan een flink aantal windmolens. Even wanen we ons gewoon in Nederland. Elders op de route lijken we ineens dwars door een woestijn te rijden. We worden omgeven door zand, zand en nog eens zand. Bij Jacumba zitten we het dichtste bij de Mexicaanse grens: nog geen drie kilometer.
En we verbreken ons record: we tikken 111 Fahrenheit aan: 44 graden Celsius maar liefst.

We zitten voor 1 nachtje in Pine Valley: een petieterig klein dorpje wat maar twee restaurants telt waar je warm kunt eten. De keuze is dus vrij makkelijk. Alles is op loopafstand en zo dwalen we nog even af bij het zien van de plaatselijke brandweerauto. Twee brandweermannen komen gelijk naar buiten en laten ons het een en ander zien. Omdat het zo'n klein dorp is, zijn zij zowel brandweer als medische dienst en omdat het nogal bergachtig gebied is, is de brandweerauto verre van standaard:

Vandaag hebben we zo'n 420 mijl (ca. 670 km) afgelegd. Morgen is nog een reisdag: dan trekken we door naar Santa Maria. Vanaf daar keren we terug waar we zijn gestart: San Francisco.